انار خیس

هرکس پیش از 30سالگی بدبین باشد بشکل حیرت آوری باهوش است/کلارنسدارو/

anarekhis — Wed, 19 Mar 2008 07:43:18 GMT

برای خاطر باران...

(انگار روی هوا می نویسم-ذهن جنگل مانند یا بقول خودم بیش فعال!

برای یادبود می نویسه.اگر گاهی روی قله نوشتم گاهی روی دره درکم

کنید!)

امیدوار بودن کار سختی هست

با درد بودن و از درد بودن "هنگامی که درمیابیم رنج بهترین چیزی است

که در زندگی به آن برمی خوریم.بدون انزجار و همچون نوعی وسیله رهایی به مرگ

می نگریم – مارسل پروست"

به دریا بزن و پاروهایت را بلند کن تا آب سرنوشتت را عوض نکند...

هنوز هم این صدای من ...با اینکه دلگیر میشوم و سعی می کنم خوب

باشم!اما فقط به حد سعی میمانم!دعای من شادی توست...و تو که

بیشتر از خودم دوست دارمت...

"رخوت را از زمانه برخواهم چید و اشکال پرتوان را بجای سایه ها و

انسانها را بجای رویاها برخواهم نشاند-رابینسون جفرزوازراپاوند"

به چیدن شمع و روزهایی که رفته و روزی که اگر نباشد من نیستم –

برای خاطر شعر و سخنی که به یاد می رود –و اگر از یاد نرود زبان بیاد

می ماند-کودکانه نیست اگر بگویم به زبان عادت کردم و به کلیدی که

اینروزها کلید نیست(انگار دارم روی هوا می نویسم-

...اگر گاهی روی قله نوشتم گاهی روی دره درکم کنید!)

برای شادی تو دوست عزیز که بهتر بنام بروی و روزت بنام تر...

همین که باشی کافیست

anarekhis — Tue, 12 Feb 2008 05:33:18 GMT

بختت اگر یاوری دهد

به دندانی سنگ کوه را می شکنی

ورنه یک کاسه ی شوربا هم

دهانت را خواهد شکست...

مختوم قلی فراغی

سلام ....که شنیدنیست

تو خودت لباست را انتخاب می کنی و بند کفشهایت را

می بندی.این واقعا عالیه!به این کارهای خوبت ادامه بده.

من واقعا به تو افتخار می کنم...

جمله ی بالا کوچکی بزرگیست از کتاب مدیریت ویل دان

(اثر کن بلانچارد)که پیشنهاد می کنم مطالعش کنید...

(درباره ی تربیت نهنگ ها تاحالا چیزی شنیدید؟وجه شبه

مدیریت انسان و نهنگ چی می توونه باشه؟

انسان که هنوز نتونسته خودشو مدیریت کنه چه جوری

می خواد این قدرتمند نافذ رو سربه راه کنه؟...)

شاید سخت باشه-اما امکان پذیره...

*مچ گرفتن* متداولترین کاریه که در همه حال و موقعیت یا اجرا

می کنیم یا اجرا میشیم.فاعل مچ گرفتن از اینکه مچی برای

گرفتن باشه خوشحال میشه!اما باید تغییرجهت داد!اینکه بشه

درمقابل هر عمل خوب یه نهنگ قدرتمند-یه تشویق دلگرم کننده

یا....داد.تاثیرش تضمینیه!

//////////////////////////

دوستان خوبم فکرمی کنم فاصله گرفتن از دیگران فاصله گرفتن

از خودمونه.

خوشحالم که برگشتم.اینروزها سعی می کنم ترانه بنویسم.و

فضاهای جدیدی رو تجربه کنم.

اینجا کلماتم آزادترن...و این می توونه یه نهنگ قدرتمند باشه...

این واقعآ عالیه!سلام!

از لطفی که دوستان درمورد این ترانه به من دارن ممنون.

==========================

ازدست دادمت-تو مرز تردیدم

شاید که برگشتی-اما نفهمیدم

باورکنی خورشید گرماتو کم داره

از آسمون گاهی تردید می باره

اسم منو برده رگبار سنگینی

خونه خرابم کرد شاید نمی بینی

دست منو رو کن تا دست تو روشه

وقتی اتاق ما دیوار می پوشه

این دست آخرنیست شطرنج چشماتم

تو مات من میشی من گیج این ماتم

کوهی تو دستامه از سنگ سرد و خشت

قسمت نمیشه باز این قصه رو نوشت

=====================

بیدارم اگر بیدارم

anarekhis — Thu, 02 Aug 2007 13:28:18 GMT

حقیقت یکی است -

فرزانگان آن را با نام های متفاوت خوانده اند

بنام او

سلام دوستان همیشه همراه-از تاخیرهای ناهنگامم معذرت...

گوشه ای از شعر شاملو"به جست و جوی تو

بر درگاه کوه می گریم،

در آستانه دریا و علف.

به جست و جوی تو

در معبر بادها می گریم

..."

آرام و قراری نیست –حتی فرصتی برای هنجار شکنی...

اتفاق جای دیگری مچ می اندازد...

منتظر فرصتی –نه-منتظر که گاهی استراحت کنم...

(ممکنه تا چندروز دیگه این عقیدم نباشه-حتی من هم نسبیم)

"ای رود دل انگیز،آرامتر گذرکن که آوازم را به پایان برم-

تی.اس.الیوت"

&&&&*****&&&&*****&&&&*****

و شعری از خواهرم که امیدوارتر از دیروزش هستم

##################################

کجا بدی تنگش آورد

که خستگیش را دوش دیگرش برد

به تکرار برگ افتادیم

تا انگشتها پرنده شهر شما باشند

با قلبی از سکوت افتاده

و لحظه هایی که فوت شد

عصا بدست روزهای نرفته

از دیگری خدا بساز

تا تعبیر لحظه های تو باشد

"""""""""""""

شعر خواهر م+ویدا رستمی+

##############################

امیدوارم در گوشه های این تقویم خاک نخوریم –

دوستان خوبم...

که ما رنگیم – و آتشیم و...و...

این پست سیاه نیست...؟

anarekhis — Thu, 07 Jun 2007 00:44:18 GMT

بنام خداوند بخشنده مهربانی

دوستان همیشگی سلام...

بعد از پست شیرین قبل به تعادل فکر کردم...

قبول دارم که نمی توونم حکم بدم به شادی یا غمگینی...

اما حقیقت هست...اگر چه گاهی دل را بزند...

از باور اگر عبور کنیم به زحمت می توانیم امیدوار بمانیم.آنقدر که

*پل سارتر در گفت و گویش بعد از اشاره به تقسیم بندی

کره زمین به فقرای به غایت فقیر که از گرسنگی می میرند.

و شمار اندکی ثروتمند که به مرور ثروتمندتر نشده اند .

اما به هر حال هنوز خوب و خوشند-می گوید:با اینکه جنگ

سوم جهانی ممکن است روزی...(ادامه این جمله با شما!

اینو خودم می گم چون ادامش بستگی به شرایطمون داره!)

نومیدی بار دیگر وسوسه ام می کند...این نومیدی

آرمیده ی مرد کهنسالی است که در چنین دنیایی-خواهد مرد.

اما حقیقت این است که من پای می فشارم و می دانم

امیدوار می میرم.اما این امید را باید پیریزی کنم" *

امیدوارم اینگونه بوده باشد...

این اندیشه ی بزرگی هست ...میلیونها سال بعد اگر

انسانهایی به سرنوشت ما علاقمند شوند...این تنها

امیدمان هست...

اینبار

شعری از خواهرم ویدا

و طرحی قدیمی از خودم(که حذف شد)

++++==((((ــــ++==!!!٬٬٬٬٬¤¤¤¤¤٪٪¤¤)))))+++==

چشم بست

روی هر چه روبروم بود

من بود که رنگ خاطره ندیده عاشق چیزهایی می شود که خواب

باران نبودیم

اتفاقی روی زمین پاگذاشتیم

تا هوای ما را شهر دیگری ببرد

جایی که زمین به اندازه ما

می گذارد خواب شویم

برسیم به خانه ای که بوی کسی نمی دهد

تا دستهایمان خالی شد،چشم می بندیم

برای تو هیچ چیز نمانده

جز خاطره هایی که گذشت می کنند

شعر از ویدا رستمی

۸۸۸۸۸+++++++۷۷۷۸۸۸++++۸۷۷۷۷۷+++++++++۷۷۷۷۷۸۷۸۷

و طرح تمام قد قدیمی من با خط خطی خودش که

طرح حذف-- شد!-=/<>

چون/ اتفاقی٪ بود

+=++=--!!٬٫٫٫٫٪٪٪٪،،،*****ــ++++===ــ***¤¤¤¤¤==

امیدوارم امیدوار بمانید...حتی اگر خطی سیاه ماند...

دوباره می سازمت وطن....

anarekhis — Sat, 05 May 2007 09:29:18 GMT

بنام زیبایش

به روزهای روشن

+سلام دوستان همیشه همراه..امیدوارم روزهای خیلی خوبی شروع شده باشه

من که با تمام آرزوهایم از تاریکی عبور می کنم....

++ما در گوشه های مختلفی وجود داریم.در سرودهای ملی....

و شاید برای رسیدن به توازن بین دردها و دلخوشی هایمان هر شیء و

آدمی را آنگونه که می خواهیم می بینیم

+++و شعرم تقدیمتون با تمام اتفاقهای شیرینش...

_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+_+

خنده هایت را روی میز چیدم

اشکهایت را بین دستهایم

و با برشی عمیق-سرنوشتم را کیکی می بینم

که آمده ام روی نقطه هایش شکلات بپاشم

این روزها همه چیز شیرین است

پایه های میز

تو

باد

و پنجره های شمالی خانه

که روشنی را به خیابانها می برد

با رنگهای تازه

دیوارهایی که از همه چیز عبور می کنند

و اشیائی که با قدرت لمسشان از شهر دورم بیرون می زنم

خنده هایت را روی شهر چیدم

بیرون از باد سرنوشتم را به نوک شیرینی های خانگی می برند

و پنجره ای تکانم می دهد

که از شمالی ترین سمت ها می رسد

خنده هایت را روی باد چیدم

+(+_+_+((((++++(((_+_+_+_))))_+_+_+_((((((((()))))))

از خواندن دوستانتون ممنون

و بعد از شعرم

من بدون باد از بادها عبور کردم....

همیشه شاد شاد باشید با آرزوی بهترین طعم های دنیا